Zdmuchnął płomyk lampy i przeciągnął się tak, że wszystkie kości w plecach strzeliły mu w wyjątkowo satysfakcjonujący sposób. Podniósł się z krzesła niespiesznie, obserwując jak cienie przesuwają się po pomieszczeniu powodowane jego ruchem. Jego audycja dopiero co poszła w eter, był środek nocy i większość Londynu już spała. Większość, ale on nie. Podszedł do okna i otworzył je, wpuszczając do środka świeże, zimne powietrze i pozwalając własnym myślom szybować wolno nad dachami domów. Nie chciało mu się spać, w jego ciele pulsowało nadal zbyt wiele gwałtownej, pobudzonej rozmyślaniami energii. Miał do wyboru iść na spacer po okolicy, napawając się nienaturalną ciszą, jaka zapadała nad miastem o tej porze, albo usiąść do jednego z zaległych artykułów... Rozwiązanie tego wątpliwego problemu nasuwało się samo. Effie przecież nie będzie na niego zła, jeśli trochę się spóźni, prawda?

Przed oczyma wyobraźni widział już jutrzejsze nagłówki w gazetach. Syn sędziego Wizengamotu w Azkabanie. Kiedy mówił swojemu potomstwu, że oczekuje od nich osiągnięć wystarczających, by dostać się na pierwszą stronę Proroka Codziennego, definitywnie nie tego typu sławę miał na myśli. Jeśli przez cały ten cyrk ich nazwisko i plany na przyszłość ucierpią...
Zgniótł list w dłoni i cisnął papierową kulkę w płomienie tańczące na palenisku kominka. Żółtawa biel szybko zaczęła zajmować się czernią, kruszyć i rozpadać. Trzeba to będzie zatuszować. Podwoić wysiłki, pracować tak, żeby nikt nie zdołał ich oczernić. A później wyciągnąć tego tragicznego narwańca z więzienia. Po tym, jak zrozumie swój błąd, odpowiednio długo przyglądając się ścianom w celi, nie wcześniej. Hector był zwolennikiem wydzielania kar, a jego dzieci doskonale zdawały sobie z tego sprawę. Pewnie właśnie dlatego zajął się magicznym prawem w pierwszej kolejności. Zabawne, bo tym razem nie potępiał nawet samych czynów, za które syn trafił za kraty, wręcz przeciwnie. Potępiał za to jego brak opanowania, dyskrecji i to, że dał się złapać. Ach, błędy młodości! Były po to, żeby je popełniać, ale też po to, by za nie płacić. Jak wszystko w życiu, na dobrą sprawę.

Kolejna upalna godzina w ciasnej sali zajęciowej. Dzwonek właśnie oddzwonił przerwę, można było zacząć się zbierać. Dzieciarnia sprawnie zaczęła zwijać się z klasy, ale zanim Blair zdążył zapakować swoją torbę, przy jego biurku wylądowała jakaś mamrocząca sobie coś pod nosem małolata.
- Och, chcesz poprawić ocenę? - uśmiechnął się do zestrachanego dziewczęcia uprzejmie. Zbyt uprzejmie. Młoda powinna się była zorientować i wziąć nogi za pas, póki czas. Cóż, najwidoczniej nie miała jednak wystarczająco oleju w głowie. Albo instynktu samozachowawczego. Pewnie coś zje ją na pierwszej wyprawie w teren.
- No, to ładnie, bardzo ładnie. - pokiwał głową, wciąż z lekkim uśmiechem wyginającym wargi w delikatny grymas - Ale obawiam się, że każdy by chciał, gdybym jednej osobie pozwolił, nie uważasz? - uniósł lekko brwi, a dziewczynka drgnęła zauważalnie.
- A to by była okropna strata mojego czasu biorąc pod uwagę, że niczego nie potraficie. - dokończył chłodnym, choć wciąż szalenie grzecznym tonem patrząc, jak do dużych, wystraszonych ocząt pannicy napływają łzy.

I żyli długo i szczęśliwie.
Ostatnia strona książki skończona, okładka opadła, zamykając ciągnącą się wiele rozdziałów historię, a Berenice westchnęła cichutko, przytulając tom do piersi w czułym geście. Uwielbiała podobne opowieści, nic nie mogła na to poradzić. Te o odważnych czarodziejach walczących za słuszną sprawę i o wielkiej miłości, która trafiała się im zupełnym przypadkiem, niespodziewanie jak grom z jasnego nieba. Było w nich zawsze tyle dramatycznych scen, rozrywających serce na strzępy wyborów i poświęceń, ale zawsze kończyły się dobrze! Czy to nie zupełnie wspaniałe?
Otworzyła oczy i na chwilę zapatrzyła się na moknący w deszczu świat za oknem. Jak zwykle spędzała wakacje w sklepie ojca, pilnując interesu, kiedy on pracował na zapleczu nad nową różdżką. W sierpniu będzie więcej klientów, jak co roku, ale początek lipca był w sklepie różdżkarskim spokojny i melancholijnie powolny. Lubiła takie dni, a zalewający londyńskie ulice deszcz z brzdękiem obijający się o szyby i parapety przywoływał uśmiech na jej piegowatą buzię.
Dzwoneczek przy drzwiach zadźwięczał cicho, oznajmiając pojawienie się niespodziewanego klienta. Bunny szybko wsunęła swoją książkę pod ladę i obdarzyła obcego pogodnym uśmiechem pytając, w czym może pomóc.

- Calamum permanens. - mruknął pod nosem, lewą ręką poprawiając opadającą na czoło blond szopę, by zaraz głębiej naciągnąć zsuwający się z głowy kaptur płaszcza. Prawa dłoń, zaciskająca palce na drewnie różdżki, wprawnie prowadziła kolejne kształty, a mur przed jego spiczastym nosem z białego i czystego zmieniał się w ogromny plakat propagandowy przy pomocy czarnych śladów zostawianych zaklęciem.
- Hej, ty tam! - podniesiony głos, który dobiegł go zza pleców sprawił, że ręka mu drgnęła, a kolejna litera wyszła nieco krzywo.
- Brygada Uderzeniowa, wylegitymować się! Różdżka na ziemię!
Connie zmełł przekleństwo w ustach i uniósł ręce, powoli obracając się w kierunku nieszczęsnego funkcjonariusza.
- To będzie grzywna za niszczenie własności publicznej, panie... Malfoy? - zdziwienie i wystraszenie wymalowało się na twarzy BUMowca, a on sam na moment opuścił różdżkę. Conrad tylko na to czekał.
- Depulso! - wystrzeliło zaklęcie, uderzając gwałtownie w pierś przeciwnika, odrzucając go w tył i zderzając ze ścianą budynku po przeciwnej stronie uliczki. Oszołomiony funkcjonariusz zdążył jedynie dosięgnąć swej różdżki, nim falująca w biegu krawędź płaszcza zniknęła za rogiem.
Powoli podniósł spojrzenie na mur naprzeciwko.
MINISTER MA KREW NA RĘKACH
WOLNOŚĆ RÓWNOŚĆ PRECZ Z OLIGARCHIĄ
Musiał chyba naprawdę mocno uderzyć się w głowę, skoro choć przez chwilę zdawało mu się, że widział przed sobą Malfoy'a piszącego na ulicach Hogsmeade hasła tego typu.

Pierwszym co zrobiła po wejściu do pokoju i zatrzaśnięciu za sobą drzwi, było ściągnięcie obrzydliwie niewygodnych butów, które zaraz mało delikatnie potraktowane, pofrunęły w kąt pomieszczenia. Kto w ogóle wymyślił, żeby nosić coś takiego, w dodatku na przyjęcia? Nie, żeby Fran lubiła tańczyć jakoś szalenie bardzo, ale taniec w takim obuwiu i jeszcze długiej do ziemi kiecy zakrawał na jakiś ponury żart. Nie miała jednak za bardzo wyjścia - rodzice się uparli, że musi "wyglądać" podczas tej ich nieszczęsnej imprezy i nie miała nic do gadania w tym temacie. Znaczy - mogłaby się kłócić, jasne. Może nawet udałoby się wykręcić z zabawy w ogóle, kto wie? Nie chciała nadwyrężać ich cierpliwości. Jeśli mieli zgodzić się na jej przeniesienie do nowej drużyny, musieli być w możliwie dobrym nastroju, więc wysiliła się trochę i nawet zmusiła do kilku uśmiechów podczas przyjęcia! A warto zaznaczyć, że nie było to zadanie łatwe, szczególnie kiedy wzięło się poprawkę na tego nadmiernie zainteresowanego jej osobą dziada, przed którym chowała się przez cały wieczór, byle tylko nie musieć tańczyć i znosić obleśnych uśmieszków posyłanych w jej kierunku. Gdyby miała ze sobą swoją pał... Nie, nie! Obiecała ojcu, że będzie zachowywać się jak dama. Nawet nie napluła znienawidzonej ciotce do kieliszka, na litość! Powinni jej dać medal, czy coś.
Z rozpędu padła plecami na łóżko, aż biedny mebel skrzypnął cicho i smętnie pod niespodziewanym ciężarem, a ona westchnęła, zrezygnowana.
- A żeby was wszystkich smocza ospa, kurwie. - mruknęła sama do siebie, zamknęła oczy i złapawszy leżącą obok poduszkę, założyła ją sobie na głowę, zasłaniając twarz.

Było późno, za oknem już zdążyło się ściemnić, a księżyc powoli wysuwał się ponad korony ponurych, strzelistych sosen, które gęstym szwadronem otaczały stojącą na uboczu, z daleka od mugolskich siedzib, rezydencję Rosierów. Młody mężczyzna o zmęczonych oczach siedział zapadnięty głęboko w wysoki, obity ciemnym materiałem fotel i spoglądał w dal, jakby spojrzeniem tym próbował dogonić własne, hulające gdzieś w niezmierzonej oddali myśli. Długie, kościste palce  spoczywały na uchwycie opartej o brzeg fotela  laski - ciemne, gładkie drewno i brudna bladość wypolerowanego i dopasowanego do dłoni, rzeźbionego w delikatne wzory rogu.
Umowa z nowym przewoźnikiem powinna zaowocować przejęciem przynajmniej części jego interesu w najbliższym czasie, Julian już dawno sprawdził wszelkie możliwości wycofania się z owej i każde w rozwiązań zadowalało go w mniejszym lub większym stopniu. Żadne nie było nie do przyjęcia, w każdym razie, więc był zadowolony. Planowanie, rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze i rozważanie wszelkich możliwych opcji sprawiało mu przyjemność na poziomie wyższym niż jakiekolwiek fizyczne doznania by mogły. Jego ciało było tylko skostniałą, niezgrabną powłoką, do której nie pasował lotny, żądny wyzwań i osiągania nowych szczytów umysł.
Kaszel, suchy i rwący, wstrząsnął nim nagle, wyrywając z rozmyślań w podle brutalny sposób. Odruchowo podniósł dłoń z chustką do ust, by je zasłonić, a potrącona przypadkiem laska z cichym stukotem upadła na ziemię, poza zasięg jego rąk. Wciąż duszony kaszlem spróbował pochylić się po nią, ale zesztywniałe, niesprawne mięśnie odmówiły posłuszeństwa. Zacisnął palce wolnej ręki mocno na podłokietniku fotela, boleśnie głęboko wbijając je w nieszczęsny mebel. Zaklął wraz z ostatnim kaszlnięciem, a później na chwilę wstrzymał oddech, uspokajając podrażnione gardło i płuca. Żeby to wszystkie plagi świata! Sięgnął po różdżkę, z poirytowaniem machnął nią, rzucając krótką, ostrą komendę zaklęcia, a laska posłusznie podniosła się i przyfrunęła na miejsce, opierając o jego kolano jak wierny pies. Czasem zastanawiał się jak wyglądałaby trawiona przez płomienie na palenisku kominka. A później przypominał sobie, że gdyby nie ona, byłby pewnie na stałe uziemiony w fotelu albo swoim przeklętym łóżku i jakoś przechodziła mu chęć na spalenie niczemu niewinnego przedmiotu.
Złapał za uchwyt bardziej stanowczo i schował różdżkę na miejsce, by mieć rękę wolną do podparcia się o mebel. Odliczył w myślach do trzech, zbierając się w sobie. Umysł panuje nad ciałem, tak długo jak wierzymy, że potrafimy coś osiągnąć, znajdujemy w sobie siłę.
Fotel skrzypnął cicho, kiedy mężczyzna podniósł się z niego z trudem, opierając ciężko na swojej lasce. Czasem miewał lepsze dni, chodzenie sprawiało mu mniejszy kłopot, ale dziś pragnął już tylko dotrzeć do łóżka, nawet jeśli zupełnie rozbudzona, nieodczuwająca zmęczenia i pełna myśli głowa nie pozwoli mu zasnąć jeszcze przez wiele kolejnych godzin.

- Tato..? Tato, gdzie jest mama? - duże, okrągłe oczy młodszej z córek wpatrzone w niego z niepokojem, który pobrzmiewał również w wysokim, dziecięcym głosie sprawiały, że z każdą chwilą czuł coraz bardziej dotkliwy ból w okolicach klatki piersiowej. Niesamowite - jeszcze kilka chwil temu sądził, że jego serca nie da się połamać na jeszcze drobniejsze kawałki, że przez ostatnie dni wykorzystał już wszystkie emocje, jakimi dysponował. A jednak. Wystarczyło, że spojrzał na córki, na ich wystraszone, pełne niezrozumienia, niewinne buzie i wszystko wróciło do niego z podwójną siłą. Nie mówiąc nic, zagarnął je obie do siebie i przytulił ciasno, z trudem przełykając ślinę. Nie chciał ich martwić, przecież były jeszcze takie małe, nie rozumiały za dużo i z całą pewnością nie zasługiwały na to, co się wydarzyło. I ona też nie zasługiwała. Ludzie widzieli w niej tylko zewnętrzne piękno, śliczną buzię, której nie dało się odmówić wili,  ale dla niego zawsze znaczyła o wiele więcej. Niesamowita kobieta, silna i gwałtowna jak letnia burza, która w jednej chwili potrafi rozjaśniać niebo błyskawicami rozbijającymi drzewa i palącymi całe budynki do cna, by w następnej wyciągnąć człowieka ze śmiechem na zewnątrz, zmuszając do tańczenia z nią w strugach ciepłego deszczu lejącego się za koszulę. Kochał ją jak wariat od dnia, w którym w piątej klasie podeszła do niego po zajęciach z rzeźbiarstwa - mała, z zadartym nosem, podskakującymi przy każdym kroku blond warkoczami i miną wojowniczo nastawionego kociątka. Pomyliła go wtedy z jakimś chłopakiem, który dokuczał jej koleżance, w furii złamała jego nieszczęsną różdżkę i koniec końców trafili oboje na trwający kilka bitych tygodni szlaban. Później wspomnienie to przez lata przywoływało uśmiech na jego twarzy, dziś jednak zadawało jedynie dodatkowy ból. Była dla niego całym życiem, a teraz, kiedy jej zabrakło, czuł się tak pusty i samotny jak jeszcze nigdy. Na samą myśl o tym, że więcej nie spojrzy w jej jasne, roześmiane oczy, sam miał ochotę umrzeć. Ale nie mógł. Wciąż miał przecież te dwa małe skarby, które tak ufnie tuliły się do niego wierząc, że obroni je przed całym złem tego świata, choćby i w pojedynkę. Nie mógł ich zawieść. Wystarczyło z nawiązką, że zawiódł już ją, swoją ukochaną żonę, pozwalając jakiejś idiotycznej chorobie ot tak ukraść ją dla siebie. Nie zamierzał więcej popełnić takiego błędu. Nigdy więcej.
- Kocham was najbardziej na świecie. - szepnął tylko, ledwie dosłyszalnie. Cokolwiek się nie wydarzy, zawsze będą razem - tak zadecydował i nie było już odwrotu. Choćby świat miałby zapaść się w sobie, nikt nie skrzywdzi jego dziewczynek, nawet gdyby on sam miał wypełznąć z grobu, żeby tego dopilnować.

Zacisnął mocniej pięści, aż zbielały mu kostki, a paznokcie wbiły się we wnętrze dłoni boleśnie. W głowie wciąż słyszał głos ojca, świdrujący, irytujący, burzący w nim krew. Kiedyś było inaczej, kiedyś ojciec był inny... Może nigdy nie idealny, ale inny. Nigdy nie darzył szczególną miłością swojej żony, a syna w większości przypadków po prostu ignorował, ale od momentu w którym wydano ten przeklęty skorowidz, jakby coś w niego wstąpiło. Cassian zaczął nienawidzić wakacji i świąt, podczas których musiał wracać do rodzinnego domu, opuszczając bezpieczne mury Hogwartu. Niedobrze mu się robiło na samą myśl o słuchaniu kolejnych kłótni rodziców... O ile w ogóle można to było nazwać kłótnią: jego matka znosiła wszystkie słowa męża z właściwą sobie łagodną pokorą, co tylko doprowadzało chłopaka do większej furii. Sam by się mu postawił, ale... Bał się go. Bał się własnego ojca i przez to czuł wobec samego siebie jeszcze większe obrzydzenie. To palące w gardle wściekłością, wiążące wnętrzności w supeł, piekące bezsilnymi łzami. Wcisnął się w kąt łóżka, podciągnął kolana pod brodę i zacisnął powieki tak silnie, że rozbolała go od tego głowa. A może to od głosu ojca, który wciąż się w niej kołatał? Nie wiedział, nie chciał wiedzieć. Chciał jedynie zniknąć, przestać istnieć, w jakiś magiczny sposób przenieść się z powrotem do swojego cichego dormitorium w wieży Ravenclawu. Czy prosił o zbyt wiele?
Z dołu dobiegł go donośny huk, jakby coś spadło z dużej wysokości, rozbijając się na drobne kawałeczki. Odruchowo założył ramiona na głowę, zasłaniając sobie uszy. Był takim obrzydliwym tchórzem... Chciało mu się płakać, ale wiedział, że gdyby ojciec zobaczył coś takiego, to nie skończyłoby się na krzykach. Przycisnął dłoń do ust i zagryzł na niej boleśnie zęby. Ból w jakiś pokrętny sposób przynosił mu ulgę. Na kilka chwil.