Zdmuchnął płomyk lampy i przeciągnął się tak, że wszystkie kości w plecach strzeliły mu w wyjątkowo satysfakcjonujący sposób. Podniósł się z krzesła niespiesznie, obserwując jak cienie przesuwają się po pomieszczeniu powodowane jego ruchem. Jego audycja dopiero co poszła w eter, był środek nocy i większość Londynu już spała. Większość, ale on nie. Podszedł do okna i otworzył je, wpuszczając do środka świeże, zimne powietrze i pozwalając własnym myślom szybować wolno nad dachami domów. Nie chciało mu się spać, w jego ciele pulsowało nadal zbyt wiele gwałtownej, pobudzonej rozmyślaniami energii. Miał do wyboru iść na spacer po okolicy, napawając się nienaturalną ciszą, jaka zapadała nad miastem o tej porze, albo usiąść do jednego z zaległych artykułów... Rozwiązanie tego wątpliwego problemu nasuwało się samo. Effie przecież nie będzie na niego zła, jeśli trochę się spóźni, prawda?

Przed oczyma wyobraźni widział już jutrzejsze nagłówki w gazetach. Syn sędziego Wizengamotu w Azkabanie. Kiedy mówił swojemu potomstwu, że oczekuje od nich osiągnięć wystarczających, by dostać się na pierwszą stronę Proroka Codziennego, definitywnie nie tego typu sławę miał na myśli. Jeśli przez cały ten cyrk ich nazwisko i plany na przyszłość ucierpią...
Zgniótł list w dłoni i cisnął papierową kulkę w płomienie tańczące na palenisku kominka. Żółtawa biel szybko zaczęła zajmować się czernią, kruszyć i rozpadać. Trzeba to będzie zatuszować. Podwoić wysiłki, pracować tak, żeby nikt nie zdołał ich oczernić. A później wyciągnąć tego tragicznego narwańca z więzienia. Po tym, jak zrozumie swój błąd, odpowiednio długo przyglądając się ścianom w celi, nie wcześniej. Hector był zwolennikiem wydzielania kar, a jego dzieci doskonale zdawały sobie z tego sprawę. Pewnie właśnie dlatego zajął się magicznym prawem w pierwszej kolejności. Zabawne, bo tym razem nie potępiał nawet samych czynów, za które syn trafił za kraty, wręcz przeciwnie. Potępiał za to jego brak opanowania, dyskrecji i to, że dał się złapać. Ach, błędy młodości! Były po to, żeby je popełniać, ale też po to, by za nie płacić. Jak wszystko w życiu, na dobrą sprawę.

Kolejna upalna godzina w ciasnej sali zajęciowej. Dzwonek właśnie oddzwonił przerwę, można było zacząć się zbierać. Dzieciarnia sprawnie zaczęła zwijać się z klasy, ale zanim Blair zdążył zapakować swoją torbę, przy jego biurku wylądowała jakaś mamrocząca sobie coś pod nosem małolata.
- Och, chcesz poprawić ocenę? - uśmiechnął się do zestrachanego dziewczęcia uprzejmie. Zbyt uprzejmie. Młoda powinna się była zorientować i wziąć nogi za pas, póki czas. Cóż, najwidoczniej nie miała jednak wystarczająco oleju w głowie. Albo instynktu samozachowawczego. Pewnie coś zje ją na pierwszej wyprawie w teren.
- No, to ładnie, bardzo ładnie. - pokiwał głową, wciąż z lekkim uśmiechem wyginającym wargi w delikatny grymas - Ale obawiam się, że każdy by chciał, gdybym jednej osobie pozwolił, nie uważasz? - uniósł lekko brwi, a dziewczynka drgnęła zauważalnie.
- A to by była okropna strata mojego czasu biorąc pod uwagę, że niczego nie potraficie. - dokończył chłodnym, choć wciąż szalenie grzecznym tonem patrząc, jak do dużych, wystraszonych ocząt pannicy napływają łzy.

I żyli długo i szczęśliwie.
Ostatnia strona książki skończona, okładka opadła, zamykając ciągnącą się wiele rozdziałów historię, a Berenice westchnęła cichutko, przytulając tom do piersi w czułym geście. Uwielbiała podobne opowieści, nic nie mogła na to poradzić. Te o odważnych czarodziejach walczących za słuszną sprawę i o wielkiej miłości, która trafiała się im zupełnym przypadkiem, niespodziewanie jak grom z jasnego nieba. Było w nich zawsze tyle dramatycznych scen, rozrywających serce na strzępy wyborów i poświęceń, ale zawsze kończyły się dobrze! Czy to nie zupełnie wspaniałe?
Otworzyła oczy i na chwilę zapatrzyła się na moknący w deszczu świat za oknem. Jak zwykle spędzała wakacje w sklepie ojca, pilnując interesu, kiedy on pracował na zapleczu nad nową różdżką. W sierpniu będzie więcej klientów, jak co roku, ale początek lipca był w sklepie różdżkarskim spokojny i melancholijnie powolny. Lubiła takie dni, a zalewający londyńskie ulice deszcz z brzdękiem obijający się o szyby i parapety przywoływał uśmiech na jej piegowatą buzię.
Dzwoneczek przy drzwiach zadźwięczał cicho, oznajmiając pojawienie się niespodziewanego klienta. Bunny szybko wsunęła swoją książkę pod ladę i obdarzyła obcego pogodnym uśmiechem pytając, w czym może pomóc.

- Calamum permanens. - mruknął pod nosem, lewą ręką poprawiając opadającą na czoło blond szopę, by zaraz głębiej naciągnąć zsuwający się z głowy kaptur płaszcza. Prawa dłoń, zaciskająca palce na drewnie różdżki, wprawnie prowadziła kolejne kształty, a mur przed jego spiczastym nosem z białego i czystego zmieniał się w ogromny plakat propagandowy przy pomocy czarnych śladów zostawianych zaklęciem.
- Hej, ty tam! - podniesiony głos, który dobiegł go zza pleców sprawił, że ręka mu drgnęła, a kolejna litera wyszła nieco krzywo.
- Brygada Uderzeniowa, wylegitymować się! Różdżka na ziemię!
Connie zmełł przekleństwo w ustach i uniósł ręce, powoli obracając się w kierunku nieszczęsnego funkcjonariusza.
- To będzie grzywna za niszczenie własności publicznej, panie... Malfoy? - zdziwienie i wystraszenie wymalowało się na twarzy BUMowca, a on sam na moment opuścił różdżkę. Conrad tylko na to czekał.
- Depulso! - wystrzeliło zaklęcie, uderzając gwałtownie w pierś przeciwnika, odrzucając go w tył i zderzając ze ścianą budynku po przeciwnej stronie uliczki. Oszołomiony funkcjonariusz zdążył jedynie dosięgnąć swej różdżki, nim falująca w biegu krawędź płaszcza zniknęła za rogiem.
Powoli podniósł spojrzenie na mur naprzeciwko.
MINISTER MA KREW NA RĘKACH
WOLNOŚĆ RÓWNOŚĆ PRECZ Z OLIGARCHIĄ
Musiał chyba naprawdę mocno uderzyć się w głowę, skoro choć przez chwilę zdawało mu się, że widział przed sobą Malfoy'a piszącego na ulicach Hogsmeade hasła tego typu.

Pierwszym co zrobiła po wejściu do pokoju i zatrzaśnięciu za sobą drzwi, było ściągnięcie obrzydliwie niewygodnych butów, które zaraz mało delikatnie potraktowane, pofrunęły w kąt pomieszczenia. Kto w ogóle wymyślił, żeby nosić coś takiego, w dodatku na przyjęcia? Nie, żeby Fran lubiła tańczyć jakoś szalenie bardzo, ale taniec w takim obuwiu i jeszcze długiej do ziemi kiecy zakrawał na jakiś ponury żart. Nie miała jednak za bardzo wyjścia - rodzice się uparli, że musi "wyglądać" podczas tej ich nieszczęsnej imprezy i nie miała nic do gadania w tym temacie. Znaczy - mogłaby się kłócić, jasne. Może nawet udałoby się wykręcić z zabawy w ogóle, kto wie? Nie chciała nadwyrężać ich cierpliwości. Jeśli mieli zgodzić się na jej przeniesienie do nowej drużyny, musieli być w możliwie dobrym nastroju, więc wysiliła się trochę i nawet zmusiła do kilku uśmiechów podczas przyjęcia! A warto zaznaczyć, że nie było to zadanie łatwe, szczególnie kiedy wzięło się poprawkę na tego nadmiernie zainteresowanego jej osobą dziada, przed którym chowała się przez cały wieczór, byle tylko nie musieć tańczyć i znosić obleśnych uśmieszków posyłanych w jej kierunku. Gdyby miała ze sobą swoją pał... Nie, nie! Obiecała ojcu, że będzie zachowywać się jak dama. Nawet nie napluła znienawidzonej ciotce do kieliszka, na litość! Powinni jej dać medal, czy coś.
Z rozpędu padła plecami na łóżko, aż biedny mebel skrzypnął cicho i smętnie pod niespodziewanym ciężarem, a ona westchnęła, zrezygnowana.
- A żeby was wszystkich smocza ospa, kurwie. - mruknęła sama do siebie, zamknęła oczy i złapawszy leżącą obok poduszkę, założyła ją sobie na głowę, zasłaniając twarz.

Było późno, za oknem już zdążyło się ściemnić, a księżyc powoli wysuwał się ponad korony ponurych, strzelistych sosen, które gęstym szwadronem otaczały stojącą na uboczu, z daleka od mugolskich siedzib, rezydencję Rosierów. Młody mężczyzna o zmęczonych oczach siedział zapadnięty głęboko w wysoki, obity ciemnym materiałem fotel i spoglądał w dal, jakby spojrzeniem tym próbował dogonić własne, hulające gdzieś w niezmierzonej oddali myśli. Długie, kościste palce  spoczywały na uchwycie opartej o brzeg fotela  laski - ciemne, gładkie drewno i brudna bladość wypolerowanego i dopasowanego do dłoni, rzeźbionego w delikatne wzory rogu.
Umowa z nowym przewoźnikiem powinna zaowocować przejęciem przynajmniej części jego interesu w najbliższym czasie, Julian już dawno sprawdził wszelkie możliwości wycofania się z owej i każde w rozwiązań zadowalało go w mniejszym lub większym stopniu. Żadne nie było nie do przyjęcia, w każdym razie, więc był zadowolony. Planowanie, rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze i rozważanie wszelkich możliwych opcji sprawiało mu przyjemność na poziomie wyższym niż jakiekolwiek fizyczne doznania by mogły. Jego ciało było tylko skostniałą, niezgrabną powłoką, do której nie pasował lotny, żądny wyzwań i osiągania nowych szczytów umysł.
Kaszel, suchy i rwący, wstrząsnął nim nagle, wyrywając z rozmyślań w podle brutalny sposób. Odruchowo podniósł dłoń z chustką do ust, by je zasłonić, a potrącona przypadkiem laska z cichym stukotem upadła na ziemię, poza zasięg jego rąk. Wciąż duszony kaszlem spróbował pochylić się po nią, ale zesztywniałe, niesprawne mięśnie odmówiły posłuszeństwa. Zacisnął palce wolnej ręki mocno na podłokietniku fotela, boleśnie głęboko wbijając je w nieszczęsny mebel. Zaklął wraz z ostatnim kaszlnięciem, a później na chwilę wstrzymał oddech, uspokajając podrażnione gardło i płuca. Żeby to wszystkie plagi świata! Sięgnął po różdżkę, z poirytowaniem machnął nią, rzucając krótką, ostrą komendę zaklęcia, a laska posłusznie podniosła się i przyfrunęła na miejsce, opierając o jego kolano jak wierny pies. Czasem zastanawiał się jak wyglądałaby trawiona przez płomienie na palenisku kominka. A później przypominał sobie, że gdyby nie ona, byłby pewnie na stałe uziemiony w fotelu albo swoim przeklętym łóżku i jakoś przechodziła mu chęć na spalenie niczemu niewinnego przedmiotu.
Złapał za uchwyt bardziej stanowczo i schował różdżkę na miejsce, by mieć rękę wolną do podparcia się o mebel. Odliczył w myślach do trzech, zbierając się w sobie. Umysł panuje nad ciałem, tak długo jak wierzymy, że potrafimy coś osiągnąć, znajdujemy w sobie siłę.
Fotel skrzypnął cicho, kiedy mężczyzna podniósł się z niego z trudem, opierając ciężko na swojej lasce. Czasem miewał lepsze dni, chodzenie sprawiało mu mniejszy kłopot, ale dziś pragnął już tylko dotrzeć do łóżka, nawet jeśli zupełnie rozbudzona, nieodczuwająca zmęczenia i pełna myśli głowa nie pozwoli mu zasnąć jeszcze przez wiele kolejnych godzin.

- Tato..? Tato, gdzie jest mama? - duże, okrągłe oczy młodszej z córek wpatrzone w niego z niepokojem, który pobrzmiewał również w wysokim, dziecięcym głosie sprawiały, że z każdą chwilą czuł coraz bardziej dotkliwy ból w okolicach klatki piersiowej. Niesamowite - jeszcze kilka chwil temu sądził, że jego serca nie da się połamać na jeszcze drobniejsze kawałki, że przez ostatnie dni wykorzystał już wszystkie emocje, jakimi dysponował. A jednak. Wystarczyło, że spojrzał na córki, na ich wystraszone, pełne niezrozumienia, niewinne buzie i wszystko wróciło do niego z podwójną siłą. Nie mówiąc nic, zagarnął je obie do siebie i przytulił ciasno, z trudem przełykając ślinę. Nie chciał ich martwić, przecież były jeszcze takie małe, nie rozumiały za dużo i z całą pewnością nie zasługiwały na to, co się wydarzyło. I ona też nie zasługiwała. Ludzie widzieli w niej tylko zewnętrzne piękno, śliczną buzię, której nie dało się odmówić wili,  ale dla niego zawsze znaczyła o wiele więcej. Niesamowita kobieta, silna i gwałtowna jak letnia burza, która w jednej chwili potrafi rozjaśniać niebo błyskawicami rozbijającymi drzewa i palącymi całe budynki do cna, by w następnej wyciągnąć człowieka ze śmiechem na zewnątrz, zmuszając do tańczenia z nią w strugach ciepłego deszczu lejącego się za koszulę. Kochał ją jak wariat od dnia, w którym w piątej klasie podeszła do niego po zajęciach z rzeźbiarstwa - mała, z zadartym nosem, podskakującymi przy każdym kroku blond warkoczami i miną wojowniczo nastawionego kociątka. Pomyliła go wtedy z jakimś chłopakiem, który dokuczał jej koleżance, w furii złamała jego nieszczęsną różdżkę i koniec końców trafili oboje na trwający kilka bitych tygodni szlaban. Później wspomnienie to przez lata przywoływało uśmiech na jego twarzy, dziś jednak zadawało jedynie dodatkowy ból. Była dla niego całym życiem, a teraz, kiedy jej zabrakło, czuł się tak pusty i samotny jak jeszcze nigdy. Na samą myśl o tym, że więcej nie spojrzy w jej jasne, roześmiane oczy, sam miał ochotę umrzeć. Ale nie mógł. Wciąż miał przecież te dwa małe skarby, które tak ufnie tuliły się do niego wierząc, że obroni je przed całym złem tego świata, choćby i w pojedynkę. Nie mógł ich zawieść. Wystarczyło z nawiązką, że zawiódł już ją, swoją ukochaną żonę, pozwalając jakiejś idiotycznej chorobie ot tak ukraść ją dla siebie. Nie zamierzał więcej popełnić takiego błędu. Nigdy więcej.
- Kocham was najbardziej na świecie. - szepnął tylko, ledwie dosłyszalnie. Cokolwiek się nie wydarzy, zawsze będą razem - tak zadecydował i nie było już odwrotu. Choćby świat miałby zapaść się w sobie, nikt nie skrzywdzi jego dziewczynek, nawet gdyby on sam miał wypełznąć z grobu, żeby tego dopilnować.

Zacisnął mocniej pięści, aż zbielały mu kostki, a paznokcie wbiły się we wnętrze dłoni boleśnie. W głowie wciąż słyszał głos ojca, świdrujący, irytujący, burzący w nim krew. Kiedyś było inaczej, kiedyś ojciec był inny... Może nigdy nie idealny, ale inny. Nigdy nie darzył szczególną miłością swojej żony, a syna w większości przypadków po prostu ignorował, ale od momentu w którym wydano ten przeklęty skorowidz, jakby coś w niego wstąpiło. Cassian zaczął nienawidzić wakacji i świąt, podczas których musiał wracać do rodzinnego domu, opuszczając bezpieczne mury Hogwartu. Niedobrze mu się robiło na samą myśl o słuchaniu kolejnych kłótni rodziców... O ile w ogóle można to było nazwać kłótnią: jego matka znosiła wszystkie słowa męża z właściwą sobie łagodną pokorą, co tylko doprowadzało chłopaka do większej furii. Sam by się mu postawił, ale... Bał się go. Bał się własnego ojca i przez to czuł wobec samego siebie jeszcze większe obrzydzenie. To palące w gardle wściekłością, wiążące wnętrzności w supeł, piekące bezsilnymi łzami. Wcisnął się w kąt łóżka, podciągnął kolana pod brodę i zacisnął powieki tak silnie, że rozbolała go od tego głowa. A może to od głosu ojca, który wciąż się w niej kołatał? Nie wiedział, nie chciał wiedzieć. Chciał jedynie zniknąć, przestać istnieć, w jakiś magiczny sposób przenieść się z powrotem do swojego cichego dormitorium w wieży Ravenclawu. Czy prosił o zbyt wiele?
Z dołu dobiegł go donośny huk, jakby coś spadło z dużej wysokości, rozbijając się na drobne kawałeczki. Odruchowo założył ramiona na głowę, zasłaniając sobie uszy. Był takim obrzydliwym tchórzem... Chciało mu się płakać, ale wiedział, że gdyby ojciec zobaczył coś takiego, to nie skończyłoby się na krzykach. Przycisnął dłoń do ust i zagryzł na niej boleśnie zęby. Ból w jakiś pokrętny sposób przynosił mu ulgę. Na kilka chwil.

Dobrze było móc wrócić do domu po całym dniu biegania, załatwiania tysiąca różnych spraw i użerania się z klientami. Nie, żeby Quentin nie lubił swojej pracy, wręcz przeciwnie! Po prostu moment, w którym przekraczał wieczorem próg swojego niedużego mieszkanka, był powrotem do strefy całkowitego rozluźnienia - nie trzeba było już więcej udawać, przywoływać na paszczę tego wiecznie uprzejmego uśmiechu, z którym na co dzień praktycznie się nie rozstawał, nie trzeba było być dłużej błyskotliwym, pewnym siebie... Zupełnie nic nie było trzeba i właśnie za to Rowle uwielbiał swoje skromne lokum. Bo tak, jak na możliwości człowieka w gruncie rzeczy bogatego, było ono bardzo skromne i poniekąd również z tego powodu rzadko kiedy kogokolwiek tam zapraszał. Nie zrobiłoby odpowiedniego wrażenia, to na pewno, o jego istnieniu wiedziało więc tylko kilka bardzo bliskich mu osób... Jak się zastanowić, to mógłby je policzyć na palcach jednej dłoni.
Zamknął za sobą drzwi, pozwalając by zamek sam się zatrzasnął, jednocześnie odwieszając dopiero co ściągnięty płaszcz na haczyk przy wejściu. Odruchowo przesunął palcami po włosach, strzepując z nich kropelki deszczu, który dorwał go na ostatniej prostej, zanim zdążył schować się na klatce. Londyńska pogoda, sama radość. Nogą przesunął buty pod ścianę i gestem zapalił światło w salonie, przemieszczając się powoli w tamtym kierunku.
- Ej, już jestem! - odezwał się miękko, trochę zmęczony, a trochę zwyczajnie radosny, że może sobie na to zmęczenie pozwolić. Nie oczekiwał też żadnej konkretnej odpowiedzi ze strony reszty domowników. Głównie dlatego, że jedynymi współlokatorami jakich posiadał, była mała, wiecznie czymś podekscytowana sówka, Aurene i rudy, niemagiczny od wąsików aż po nadgryzioną zębem czasu oraz pewnie jakimś innego kota końcówkę ogona, rudy kudłacz o wdzięcznym imieniu Puck, którego Quent zabrał kiedyś zza śmietnika kilka budynków dalej. Tak czy inaczej, żadne ze zwierzaków nie odpowiedziało na jego powitanie: rudzielec tylko przetoczył się na drugi bok, kontynuując drzemkę, a pocztowa pannica dziobnęła kilka razy stojącą w sypialni  klatkę, domagając się wypuszczenia na wieczorną wycieczkę.
Mężczyzna tylko uśmiechnął się sam do siebie, kątem warg. Dobrze było widzieć, że nic się tam nie zmieniło pod jego nieobecność. Poluzował nieco koszulę pod szyją, przemaszerował do drugiego pokoju, wolną ręką sięgnąwszy na szafę, by otworzyć drzwiczki sowiej awanturnicy. Parsknął cicho śmiechem, kiedy w ramach dla siebie tylko zrozumiałej "czułości", wyleciawszy z klatki, Aurene postanowiła wylądować mu na chwilę na ramieniu i zabrać się za skubanie kręcących się śmiesznie kosmyków. Zauważywszy jednak jak Quent otwiera okno, bez dalszych przystanków dała nura na zewnątrz, ignorując całkowicie siąpiący nadal niemrawo deszcz. Kiedy wróci znów będzie trzeba wycierać połowę podłogi z wody, cudownie.
Zamknął okiennicę, zabrał leżące na stoliku przy łóżku okulary oraz rozpoczętą przedwczoraj książkę i wrócił do salonu. Śpiący kot został podniesiony i chwilę później umieszczony na kolanach pana, nawet nie protestując przeciwko tak bezczelnemu dysponowaniu swoją rudą osobą. Quentin tym czasem zapadł się wygodnie w swój ulubiony, obity ciemnozielonym materiałem fotel, zatknął okulary na nos, zapalił wyciągniętego z kieszeni papierosa czubkiem różdżki i pogrążył w lekturze.
Nic już nie mogło popsuć mu tego wieczoru... Nic, poza dzwonkiem do drzwi.

Kolejny dzień mijał powoli, a w posiadłości Nott jak zwykle panowała grobowa cisza. Mało kto decydował się na rozmowy, jeżeli nie dotyczyły one interesów, bądź konkretnych spraw. Panna Nott siedziała w jednym z pokoi, oparta o ścianę i wpatrywała się w okno, za którym widać było jedynie ponurą pogodę. Słońca nie było widać od kilku dni, a deszcz zdawał się nie odpuszczać. Ją samą niewiele to obchodziło, odkąd skończyła szkołę siedziała w rodzinnej posiadłości i może inna panna na jej miejscu bardzo by się nudziła, ale nie ona. Ona miała książki, które czytała w wolnych chwilach. Teraz jednak nie miała za bardzo nastroju. Ojciec od kilku dni chodził naburmuszony – dobrze wiedziała czemu. Od tygodni biegał i szukał dla niej narzeczonego. Podobno nawet wpadł na jakiś świetny plan, który miał jej oznajmić w najbliższym czasie, jeżeli się powiedzie.

Z początku śmierć Nathaniela Macmillana, może nie tyle ją ucieszyła, co zwyczajnie pozwoliła jej poczuć się wolną. Potem jednak zaczęło do niej docierać to, że brak narzeczonego nie był dobrą sprawą. Jako panna z dobrego domu powinna już szykować się do ślubu – ponad pół roku od skończenia szkoły, a ona dalej w domku tatusia? Tak nie mogło być! Problem polegał na tym, że mężczyźni w odpowiednim do ożenku wieku mieli już swoje narzeczone od kilku lat. Tradycja przecież nakazywała, by załatwiać takie rzeczy jak najprędzej! Co więc zostało dla niej? Bała się nawet o tym myśleć.

Panna Irving była bardzo cierpliwa. Latami potrafiła czekać, aż jej narzeczony wreszcie zmądrzeje, znajdzie sobie przyzwoitą pracę i zadecyduje o tym, że to już czas wziąć ślub. Co dostała w zamian za tę cierpliwość? Nic! Kompletnie nic! Jak on śmiał ją tak upokorzyć? Wyjechać do Hogwartu, gdzie spędzał praktycznie cały czas, nie mając nawet chwili na to, żeby się z nią spotkać? Chwili na to, by wreszcie zaciągnąć ją do ołtarza i założyć rodzinę, którą niewerbalnie obiecał jej w chwili, w której się zaręczyli! Czy wymagała zbyt wiele?

Primrose zdawała sobie sprawę z tego, że nie młodnieje. Praca w redakcji kobiecego pisma nie była też czymś, co można było robić całe życie. Dużo wygodniej i przyjemniej byłoby móc zostać w domu i wychowywać dzieci. Jeżeli chcieli jakiekolwiek mieć, Leslie musiał się pospieszyć i zrobić z niej swoją panią McBride! Czy on naprawdę nie zdawał sobie z tego sprawy?

Siedziała przy swoim biurku i kreśliła tysięczny raz artykuł, który miała oddać za kilka godzin. Bo zamiast na pracy, skupiała się w tej chwili na mężczyźnie, który od kilku lat wodził ją za nos i coraz bardziej upokarzał. Pamiętała jeszcze te czasy, kiedy byli razem szczęśliwi, ale były to wspomnienia coraz bardziej zamglone – traciły kształt, gdy przypominała sobie o ostatnich wybrykach narzeczonego. Jak miała się na czymkolwiek skupić, kiedy to wszystko szlak jasny trafiał?

Deszcz odbijający się od okien sprawiał, że twarz Vincenta krzywiła się lekko od kilkudziesięciu minut. Migrena, jaka dręczyła go od samego rana nie miała zamiaru ustąpić, a on nie miał innego wyjścia, jak zwyczajnie w świecie pracować dalej. Dokumenty, pod którymi niemal tonął, trzeba było uzupełnić, podpisać i rozesłać jak najszybciej. Niedawny, niemal świeżutki awans sprawiły, że pracy miał więcej niż zwykle, w dodatku będąc pod specjalnym nadzorem pani Crouch. Znienawidzonej przez prawdopodobnie połowę czarodziejskiego społeczeństwa, łącznie z nim samym. Choć musiał przyznać, że współpraca wychodziła im wyjątkowo dobrze.

Był gdzieś w środku rozmyślania o tym, co kupić na zbliżające się urodziny jednej z córek, gdy jego uwagę przykuł adresowany do niego list z pieczęcią samej Kierowniczki. Odsunął od siebie rodzinne zagwozdki, marudną żonę i trójkę wymagających dzieci, ostatecznie otwierając kopertę i czytając oficjalne pismo, które… Odsyłało go do pracy w terenie. Zdziwił się dość mocno, ostatecznie jednak w jakiś sposób ciesząc. Nadzór nad Hogwartem zdawał się być czymś, czym mógł się zająć bez większego stresu, że coś spierdoli. No i powrót do zamku, który był jego domem przez prawie dwadzieścia lat był zwyczajnie przyjemny.

Teraz pozostawało jedynie poinformować żonę i spakować walizkę, udając się w okolice Hogsmeade przynajmniej na jakiś czas.

Całe wakacje spędziła w Australii. Chociaż tyle ojciec mógł dla niej zrobić po tym, jak oznajmił, że studiowania nie będzie. Nie będzie nauki, wykształcenia wyższego, bo… Bo miała zostać czyjąś żoną. I to nie byle kogo, bo chociaż Salem Blair nie był pierwszym synem, nadal był członkiem rodziny, która wieki temu założyła Instytut Czarownic Salem. Szkołę, którą dopiero ukończyła. Znała go nawet, widywali się kilka razy, jedli kiedyś nawet razem obiad. Ale nie przewidziałaby, że ją – którąś z kolei córkę, wydadzą właśnie za niego. A może to właśnie było normalne? Nie rozumiała, czemu ojciec się na to zgodził, ale nie oponowała. Nie miała prawa.

Nabyła trochę ciekawych wspomnień i doświadczeń, które miały nadawać sens jej istnienia przez kilka kolejnych miesięcy. Co jednak będzie potem? Za każdym razem będzie przypominać sobie o tym, że jej rolą jest bycie żoną, nie kimś więcej? Jakoś nigdy nie pomyślała o tym, że będzie jednak zależna od mężczyzny. Dziwne, czyż nie?

Westchnęła cicho, wysiadając z powozu, który podwiózł ja pod kamienicę, w której miała zostać. Przynajmniej do czasu, aż wezmą ślub. Tylko, czy on nie dostał teraz pracy w Hogwarcie? W jakiś sposób było to budujące, przynajmniej nie będzie musiała go oglądać przez cały czas! Nie zmieniało to jednak faktu, że rodzice już ustalili datę spotkania, a ona już była Wielkiej Brytanii. Nie dało się od tego uciec.

Kolejne starożytne runy nie różniły się niczym od wszystkich poprzednich. Wszystkie były nudne i naprawdę nie rozumiał, czemu stawiano na nie aż taki nacisk we wszystkich departamentach Ministerstwa. Nudniejsza była już chyba tylko historia magii, na której zasypiał szybciej niż był w stanie przeliterować słowo Expelliarmus. Nic dziwnego z resztą, skoro nie uczyli się na tym niczego przydatnego. No, dobrze – nie do końca twierdził, że nie było w historii niczego ważnego, ale sposób w jaki to wszystko się odbywało był… Nudny. Wolałby, żeby działo się na tych zajęciach coś więcej! Jak na obronie albo zaklęciach.

Jedynym powodem, dla którego jeszcze pojawiał się na tych zajęciach wcale nie było myślenie o świetlanej przyszłości czy sympatia do prowadzącego lekcję wujka. Nie, powodem, dla którego przeżywał te męczarnie regularnie była właścicielka pleców, w które wpatrywał się od dłuższego czasu. Drobne, delikatne i zazwyczaj przestraszone dziewczę fascynowało go od dawna. Ostatnio jednak frustrowało go to, jak wpatrzone było w nauczyciela, tłumaczącego w tej chwili coś zupełnie nieistotnego. Wiedział, że Lestrange przyciągał wzrok uczennic od zawsze, ale nigdy nie podejrzewałby, że i ona była w stanie się nim tak zafascynować. To było coś, czego się nie spodziewał.

Prychnął pod nosem i wyciągnął rękę przed siebie, jednym z palców prawie dotykając jej włosów. Ostatecznie jednak zatrzymał się w pół ruchu, wzdychając pod nosem. Ile jeszcze miała trwać ta lekcja? Gdy tylko nauczyciel ogłosił, że mogą sobie iść, zerwał się z miejsca przejeżdżając krzesłem po podłodze dość głośno i pociągnął za dziewczęcy warkocz nachylając się w stronę jego właścicielki.

— Nie ładnie tak ślinić się do nauczyciela, Ollivander. — Parsknął jej prosto do ucha, po czym skierował się do wyjścia zostawiając ją (jak zawsze) bliską płaczu i pełną zażenowania. Szkoda tylko, że tym razem nie sprawiło mu to żadnej satysfakcji. Zabluźnił pod nosem, kopiąc w stojącą na jego drodze pustą zbroję, hałasując przy tym niemiłosiernie i zniknął za zakrętem złorzecząc na wszystko i wszystkich po kolei. Trzeba będzie wyżyć się na jakiejś szlamie, zdecydowanie.