Wyszła i trzasnęła drzwiami, aż się dom w posadach zatrząsł. Leslie westchnął ciężko, podnosząc dłoń, by potrzeć czoło w bezradnym geście. Po raz kolejny się nasłuchał jaki to jest nieodpowiedzialny, a każde słowo Rosie wciąż dzwoniło mu pod czaszką nieprzyjemnie. Po co miała wyjść za niego za mąż, skoro nie potrafił nawet utrzymać pieniędzy, odłożyć na kupno mieszkania? Jak zamierzał zapłacić za wesele i utrzymywać ją, kiedy będzie spodziewać się dziecka? Jak, skoro znów przepuścił pieniądze na drukowanie kolejnej z tych swoich głupich broszur wciskanych magicznym instytutom naukowym tak uparcie?
To były wszystko bardzo dobre pytania. A on nie znał na nie odpowiedzi. Nie kupił jej nawet żadnego porządnego pierścionka zaręczynowego - nie było go stać. Wypominała mu to chyba ze sto razy, a on zdążył już dokładnie zapamiętać, że rodzinna obrączka, którą podarował jej w tym celu była tylko "tanim bibelotem", nawet jeśli dla niego znaczyła dużo więcej niż wszystkie diamentowe ozdóbki na wystawach u jubilerów razem wzięte.
Do niczego się nie nadawał, taka była prawda. Usiadł ciężko na wąskiej kanapie w swojej wynajętej na kilka następnych miesięcy kawalerce i spojrzał na wydrukowany artykuł leżący na stole obok. Jeszcze kilka godzin temu był z niego tak dumny, a teraz..? Teraz sam już nie wiedział. Może faktycznie to tylko bzdura i mrzonka? Może powinien pójść popłaszczyć się przed ludźmi z Ministerstwa i poprosić, żeby wzięli go na najpodlejszego szczebla nawet urzędnika? Rosie by się to spodobało... Przynajmniej tyle.

Pogoda tego dnia była paskudna. Lało od samego rana, a on… on szedł bez wierzchniej szaty, ledwo unosząc nogi i przystając co chwila, by złapać oddech. Cmentarze od zawsze go uspokajały, jakby było w nich coś, co było mu bliższe niż własny pokój w posiadłości. Tym razem jednak nie szedł tam odpoczywać, siadywać na grobach krewnych i po prostu myśleć. Tym razem szedł z misją – tak kazała mu matka. Rozmawiał z nią, niemal każdego dnia, ostatnimi czasy nie robiąc tak naprawdę niczego innego. I to ona podsunęła mu pomysł, zadanie, którego się podjął. Zawsze wszyscy uważali go za słabego chłopca, ale on… On im udowodni!

Przemoczona koszula ciążyła mu na piersi, mokre włosy przyklejały się do czoła, a podkrążone oczy ledwo się otwierały. Ale w końcu dotarł tam, gdzie chciał. Stał nad grobem własnego ojca, gotów do tego, by go rozkopać. Wyciągnąć największy skarb, jaki Micrea miał. Jego różdżkę, coś, dzięki czemu może uda mu się wreszcie z nim skontaktować. Coś, dzięki czemu będzie chociaż trochę bliżej. I nie miało znaczenia, że złapał go kaszel taki, że przez następnych pięć minut nie był w stanie przestać się dusić. Dokona tego i nie będzie już sam. Będą razem.

W trójkę – on, mama i tata.

Deszcz. Po tylu latach tułaczki, zwłaszcza po Londynie, powinien był przywyknąć do deszczu. Do kropel spadających z nieba i moczących jego sierść. On jednak na samą myśl drżał na całym ciele. Nienawidził tego uczucia. Nienawidził zimna, jakie wkradało się pod futro, gdy to było mokre. Byle podmuch wiatru sprawiał, że jesień stawała się jeszcze gorsza. Dlatego też, nauczony wieloletnim doświadczeniem, schował się pod małym daszkiem. Zwinął łapy pod siebie i westchnął cicho, zmęczony życiem niczym prawdziwy staruszek.

— Za jakie grzechy. — Mruknął do siebie, a przechodząca obok dziewczyna spojrzała na niego unosząc jedną z brwi. Zaśmiał się w duchu, wiedząc bardzo dobrze, że nie wiedziała, co się właśnie wydarzyło. Może pomyślała, że słyszy głosy? Może poczuje się, jak prawdziwa świruska? Och, chciałby zobaczyć jej minę, gdyby powiedział coś jeszcze. Chciałby…

— Miau.  — Wydał z siebie najbardziej żałosne miauknięcie w swoim życiu. Nie chciał mieć znowu na karku tych typów z Ministerstwa. Co go obchodził jakiś kodeks tajności? Co go obchodziły prawa czarodziejów? Oficjalnie nie był nawet czarodziejem! Nie pozwolili mu kupić różdżki (i to na pewno nie dlatego, że nie miał kciuków, którymi mógłby ją trzymać, ani nie dlatego, że był biedniejszy od myszy kościelnej). Banda zapatrzonych w siebie człowieków!

Splunął na ziemię obserwując, jak dziewczyna traci zainteresowanie i znika za pierwszym zakrętem. A on znowu został sam. W deszczu.

Do otwarcia było jeszcze kilka godzin. Cecille wstała specjalnie dużo wcześniej, żeby pozałatwiać sprawy papierkowe, jakie trzeba było załatwiać, gdy było się właścicielem. Ubrana w lekką koszulę nocną i narzucony na to, śliski szlafroczek, z filiżanką kawy zasiadała przed małym, drewnianym biurkiem. Spoglądała na te wszystkie rachunki i łapała się za głowę. Jak miało ją być na to wszystko stać? Herbaciarnia ledwo zarabiała na samą siebie, a ona przecież musiała jeszcze mieć na jedzenie. Nie mówiąc o ubraniach i innych przyjemnościach. Jaka szkoda, że poprzedni facet nie pomyślał o tym wcześniej! To znaczy – bardzo miło z jego strony, że kupił na jej nazwisko zarówno lokal, jak i mieszkanko znajdujące się nad nim. Ale mógł też, na przykład, zadbać o to, by była w stanie to wszystko utrzymać. Czy wymagała od niego za wiele? Z resztą, był już przeszłością – jak każdy poprzedni. Jedni wracali do swoich żon, inni żenili się z pannami wybranymi przez rodziny. Jeszcze inni zaczynali oczekiwać od niej, że to ona zostanie ich żoną. A ona? Ona nie miała zamiaru oddać się nikomu, kiedy mogła jeszcze tak wiele! Większość z nich nudziła jej się dość szybko, dlatego też wyciągała z nich, co się dało i uciekała.

Teraz jednak musiała skupić się na tym, jak opłacić bieżące rachunki. Czy znała kogoś, kto by za to zapłacił? W ramach podziękowania za, powiedzmy, jej czas i towarzystwo? Jak na złość po ostatnim mężczyźnie nie pojawił się jeszcze żaden, który byłby odpowiedni. A odpowiedni to znaczy – bogaty. Westchnęła więc, składając wszystkie papierki na pół i odkładając na bok. Podeszła do szafy, wyciągając z niej jedną z lepszych sukni i zaczęła się w nią powoli ubierać. Coś wymyśli, to było pewne. Szykował się drobny zastrzyk gotówki po jutrzejszym spotkaniu handlarzy, którym użyczała od czasu do czasu zaplecze. Żaden Brygadzista nie podejrzewał, że urocza herbaciarnia mogłaby być miejscem spotkań ludzi odpowiedzialnych za rozprowadzanie narkotyków, w tym Oddechu Testrala, po najbliższej okolicy. A jej było to na rękę głównie dlatego, że dostawała pewien procent od sprzedanych wyrobów.

Jakim cudem więc nie starczało jej na rachunki? Cóż, kobiety mają masę swoich wydatków, czyż nie?

Zasiadł za biurkiem i wpatrywał się w przechodzących ludzi. Zaledwie część z nich była przez niego akceptowana. Wszędzie bowiem otaczały go szlamy. Zakała czarodziejskiego świata. Panoszyli się po magicznym Londynie zupełnie tak, jakby był ich. Jakby mieli do tego prawo. Powstrzymał się przed splunięciem na samą myśl o tym i obserwował dalej. Coraz więcej z nich miało pieniądze – wiedział o tym przede wszystkim dlatego, że pracował w banku, choć nie było to coś, z czego nie zdawali sobie sprawy inni przedstawiciele rodów czystokriwstych.

Westchnął pod nosem i otworzył Proroka Codziennego. Cóż w nim tym razem zastanie? Kolejny przyjazny artykuł o tym, że mugole i mugolaki to tak naprawdę nasi przyjaciele? Nie interesował go ten punkt widzenia, ale i tak czytał te pro-mugolskie działy. Czemu właściwie to robił? Chciał sam siebie denerwować? Tym razem jednak nie znalazł ani jednego dobrego słowa na temat mugoli, co przyjął z zadowoleniem. Jeden artykuł pokładający w wątpliwość rządy jego ojca – ominął go nawet nie czytając dalej. Niech starszy sam się tym zajmuje, doprowadził do tego nie chcąc słuchać swojego syna, który dość wyraźnie wypowiedział się na temat czystości krwi i tego, jak powinien się do niej odnosić Minister.

Przerzucał strony aż doszedł do rubryki Johna Smitha. Jedynej części tego szmatławca, która go interesowała. Jedynej, która mówiła prawdę i to, co sam myślał. Ach, jakże się zgadzał ze wszystkim, co było tam napisane! Pochłonięty lekturą nie zauważył nawet, gdy przy jego biurku zasiadła kobieta. Po chwili usłyszał ciche chrząknięcie i podniósł wzrok znad Proroka.

Ach, kolejna szlama.

Nie wierzył własnym uszom, gdy prowadził rozmowę przez lusterka dwukierunkowe z ojcem. Ophelia ucząca w Hogwarcie? Nie mógł tego zdzierżyć. To on zawsze chciał uczyć, przekazywać wiedzę, nie ona! Nie mógł uwierzyć, że nawet to chciała mu odebrać. Że nawet tak drobną, będącą tylko jego domeną rzecz musiała sobą przyćmić. O mało nie zachłysnął się powietrzem, gdy o tym usłyszał. Nie wiedział czemu starsza siostra zrezygnowała z pracy w BUMie (co wydawało mu się nad wyraz podejrzanie, bo dziewczyna zdawała się to lubić), ale wiedział jedno - nie popuści jej.

Miał zaszyć się po raz kolejny w księgach i tablicach z runami w tej swojej Norwegii, w której spędził ostatni rok tylko po to, by napisać nową książkę. Miał więcej o tym nie myśleć i najzwyczajniej w świecie poświęcić się pracy, która dawała mu satysfakcję i zarobek. I wtedy usłyszał o wolnym miejscu na stanowisku nauczyciela run w Hogwarcie.

Nim wszyscy jego znajomi się zorientowali, był już spakowany i gotowy do drogi powrotnej. Wielka Brytania na niego czekała wraz z ofertą pracy, na którą czekał już od kilku lat. Badania badaniami, ale to właśnie Hogwart był jego miejscem docelowym. To właśnie tam chciał skończyć.

Teraz, idąc na spotkanie z dyrektorem nie był już tak pewny siebie. Miał na koncie wiele osiągnięć, bardzo dobre wyniki egzaminów, masę badań i trzy wydane książki. Ale czy to wystarczy? Ba, głupie pytanie! Jego siostrę przyjęli do pracy po dziesięciu latach zapieprzania w Brygadzie Uderzeniowej, to jego z tyloma pracami naukowymi mieliby nie wziąć? Poprawiał sobie nerwowo krawat, co chwila spoglądając na zegarek podczas czekania pod gabinetem dyrektora. Przed żadnym egzaminem tak bardzo się nie stresował, ale wiedział, że da sobie radę.

Drzwi otworzyły się, a on został zaproszony do środka. Ostatni raz poprawił sobie krawat, przeczesał włosy i złapał za teczkę, w której miał cały swój naukowy dorobek. Wszystkie książki i świadectwa, które miały pokazać, że jest do tego odpowiednio wykwalifikowany.

Po wyjściu z gabinetu odetchnął z ulgą. Rozmowa poszła bardzo po jego myśli, a pracę miał już w kieszeni. Teraz tylko należało się przenieść i przygotować do prowadzenia zajęć, choć jak słyszał - w tym roku szkolnym już niewiele będzie miał do roboty. Niemniej, nie mógł dłużej czekać, nie mógł się powstrzymać. Nie mógł patrzeć, jak siostra znowu mu coś odbiera. Nie chciał nawet o tym myśleć.